ماه محرم تمام شد و ماه صفر رسید وبی انصافی ست اگر از پدر و بزرگمردی یاد نکنیم که بدون اغراق می توان گفت تاً ثیر گزارترین شخص درگسترش و اعتلای فرهنگ و مذهب تشیع در چندین دهه قبل در گراش بوده است کسی که تمام زندگیش را در راه امام حسین و اهل بیت و مردم شهرش گذاشت هر چند بزعم بعضیها گراشی نبود ولی به قصد خدمت به مردم گراش جلای وطن کرده بود.

هر چند توفیق حاصل نشد که از محضر پدر زیاد استفاده کنیم و مصداق این مثل واقع شدیم که :" گویند تورا ابوست فاضل

از فضل پدر مرا چه حاصل " . ولی به هر تقدیر اینکه عشق به اهل بیت و امام حسین را در وجودمان ودر خون و رگمان جاری کرد به همه چیز می ارزد

همه ی آن چیزی که از دوران ده ساله ی مؤانستم با پدر بیاد د ارم مهربانی و صبر و عشق وخدمت بی ریا وبی شائبه به مردم بود و خانه ایی که پناهگاه و مأمن و محل آمدورفت همه قشرمردم بود

 از علما و فضلا گرفته تا فقیر و غنی و عام و خاص.یکی برای حل اختلاف خانوادگی رجوع می کرد یکی برای مباحثه دینی  یکی برای گرفتن دعا یکی برای شفا گرفتن یکی برای باز کردن گره سخت زندگی وزمانیکه در خانه مجلس روضه برپا میشد برای گوش دادن به روضه.

خاطراتی که مردم گراش بخصوص بزرگترها از پدر بیاد دارند خیلی بیشتر از ما است اما آن چیزی را که هیچوقت فراموش نمی کنم عشق مردم به پدر بود واست هرچند بیش از30 سال از رحلت ایشان می گذرد اما این عشق برای کسانی که ایشان را می شناختند هنوز تازه و مثال زدنیست هنوز نوار روضه هایی از ایشان را می خواهند که بقول آنان دل سنگ را آب می کرد

کوچکتر که بودم وهنوز رسم بود بزرگتر ها از آدم می پرسیدند دختر کی هستی وقتی جواب می دادم دختر آقای رحمانی

مرا در آغوش می کشیدند و قطرات اشک از چشمانشان جاری می شد انگار داغ دلشان تازه میشد.

هیچ وقت فراموش نمی کنم شبی که ایشان به خاک سپرده شده بود آسمان در منتهای زیبایی و درخشندگی بود و هلال ماهی بسیار زیبا که ستاره ایی درست در وسطش نور افشانی می کرد انگار آسمان هم به استقبال روحش  مزین شده بود.

پدر محافظه کار نبود مخالفتشان با رژیم شاه باعث شده بود که هیچوقت امامت جماعتی را بر عهده نگیرد

وخانه پر بود از کتاب و مجلاتی که از اوضاع آن زمان دلی پر شکوه داشتند اما اجل مهلت نداد تا حلاوت دوران بعد از انقلاب را بچشند

هر چند هم اکنون دیوان شعری از ایشان بنام سرود آفتاب به همت آقای صادق رحمانی پسر ایشان  چاپ گردیدو در دسترس است و حدود 200کاست از روضه های ایشان به مناسبتهای مختلف موجود میباشد ولی بر هیچکس پوشیده نیست که رسم روزگار بی وفاییست امروز دیگر جوانترها ایشان را نمی شناسند هر چند بعضی نهادها میتوانستند کاری کنندتا یاد ونام این مرد پر آوازه همیشه ماندگار بماند ولی نشد

چه بسیار کوچه هایی به نام اشخاصی نام گذاری شد که کمتر منشاً اثری بوده اند ولی دریغ از بی مروتی این روزگار که میشد کوچه ی مروت در انتهای خیابان بسیج را بنام ایشان نام گذاری نمایند ولی کم لطفی نمودند